Blog 11

UMUT EDELİM ÇOCUK

Ellerinde resim kağıtları olmalı çocuk?
O mendil de ne?
Hem renkler parlamaz ki onlarda…

Aynı gökyüzüne baktığımız doğru?
Ama o elindeki bez’de ne?
Yoksa…
Gökyüzü kirlenirse sil diye mi verdiler o bezi eline…
Hayır!
Cam’lar silinmez öyle çocuk?
Can’lar sızlar sen değdikçe.

Nasıl şimdi eline birkaç bozuk para sıkıştırayım,
Kumbaran avuçlarında mı çocuk?

Git kenarı diye hor görmüş ya seni hayat,
Üzülme çocuk!
Elbet gel gülelim diyen yarınlar çağırır seni.

Sahi umut desem sana bilir misin çocuk?
Büyük bir şeker gibi,
Mutlu edecek desem seni…

Gel umut edelim çocuk,
Kalan mendillerini satmana değil,
Tozlu araba camlarında soğuk bakışlara bakmana değil!
Uzakların mavi dünyasını,
Uçurtma kokan bulutları…

Umut edelim çocuk,
Gülmekten yorulacağın sabahları,
Şefkat kokan masalları,
Aydınlığın gözlerinden gitmediği
Yarınları…

OZANCAN POLAT

Blogumuza verdiği destek için gönüllümüz Ozancan Polat’a teşekkür ederiz.

Sizler de yazdığınız şiir, öykü, blog ve benzeri yazıları bize iletebilirsiniz.

info@yinfo.org.tr